"O marzeniach trzeba mówić głośno i otwarcie, bo nigdy nie wiesz kiedy spotkasz ludzi, którzy pomogą Ci je zrealizować."

czwartek, 14 listopada 2013

w blasku świec - dom


Świeca
Nie tak znów dawno i nie tak daleko, w każdym razie nie za górami lecz w ich majestatycznym cieniu, zaczyna się ta opowieść. Pewnego razu górskim szlakiem wędrowała młoda dziewczyna. Słoneczny pył osiadał na jej długich ciemnych włosach. Szła wolno, jakby przygnieciona skrywanym ciężarem. Niedawno straciła ukochanego młodszego braciszka, który był jedyną bliską jej osobą. Serce miała ciężkie od smutku.


 Kiedy tak szła ujrzała stromą skalną ścianę mroczniejącą na tle jasnego nieba. Tam właśnie dostrzegła wejście do jaskini. Podeszła bliżej, by po chwili śmiało wkroczyć w mrok skalnej kryjówki. Szła coraz dalej i dalej, ledwo widząc drogę przed sobą. Czas płynął a korytarz zdawał się nie mieć końca. Nieoczekiwanie jej oczy uderzyło światło bijące dziwną poświatą z końca korytarza, którym zmierzała. Ostrożnie zbliżała się do tego światła a jej oczy przywykały do blasku. Ze zdumieniem odkryła, że znalazła się w ogromnej skalnej sali, pełnej płonących świec. Spojrzała dookoła uważnie i dostrzegła, że nie wszystkie świece płoną. A każda była inna - jedne wielkie, piękne, jakby dopiero zapalone, inne już mniejsze. Gdzieniegdzie stały i takie, które już dogorywały. Dostrzegła też parę wygasłych już ogarków.
Wtem jej oko przykuł nagły ruch między płomieniami. Zobaczyła wysoką postać w ciemnej opończy, która przechadzała się od świecy do świecy. Co jakiś czas przystawała, pochylała się i coś poprawiała lub gasiła płomień. Tajemnicza osoba kryła twarz pod kapturem, a coś w jej posturze sprawiało, że patrząca poczuła zimny dreszcz.

 Dziewczyna oderwała wzrok od postaci w kapturze i spojrzała na najbliższe jej otoczenie. Tuż przy swym prawym boku zobaczyła małą skalną półeczkę, na której płonęły dwie świece. A właściwie jedna, bo drugi płomyk dogorywał. Kiedy tak patrzyła na te dwa ogniki zrobiło jej się smutno. Wspomniała braciszka, którego straciła i pomyślała, że chciałaby móc przedłużyć jego życie. Jakże łatwo byłoby sprawić by ten gasnący ogarek zapłonął nowym blaskiem. Tylko trzeba cierpliwie przelać wosk z większej świecy. Czemu równie łatwo nie można przelać swojego życia na osobę, bez której ono i tak nie ma sensu? Rozmyślając nad tym wyciągnęła rękę po dużą świecę. Zaczęła pomalutku przelewać jej wosk na tę, która już prawie gasła. Zapomniała o świecie dookoła. Miała wrażenie, że w ten sposób przelewa z siebie resztę własnej nadziei. To był dla niej taki symboliczny gest w obliczu bezradności i niemocy. Po twarzy spłynęła ukradkiem otarta łza.
Nagle padł na jej ręce cień. Podniosła głowę i niemal wypuściła świecę z dłoni. Tuż przy niej stała owa mroczna postać, której twarz nadal krył kaptur.
- Czy wiesz coś uczyniła nieszczęsna? - głuchy głos zdawał odbijać się od sklepienia i ścian i powracać echem.

 - Ta świeca gasła. Żal mi jej było więc... Chciałam dobrze... Przepraszam... - odszepnęła drżącym głosem.
- Spójrz na tę salę pełną świec. Wiesz czym one są? - spytała postać. Dziewczyna w milczeniu pokręciła przecząco głową. - To płomyki ludzkiego życia. Widzisz tę małą świeczkę, którą tak bezmyślnie ratowałaś? Oto życie małego chłopca, który miał odejść. Dziecko jest śmiertelnie chore. Teraz przedłużyłaś jego agonię.
- Nie wiedziałam - po jej policzkach popłynęły łzy. Zakapturzona postać w milczeniu wyciągnęła rękę i starła łzę z jej twarzy. - A czyja jest ta większa świeca, z której wosk przelewałam? Czy kogoś skrzywdziłam skracając mu życie?
Bez słowa rozmówca wskazał jej przeciwległą skalną ścianę. Dopiero teraz dostrzegła tam ogromne lustro. Spojrzała w nie i zobaczyła obcą kobietę. Nie dwudziestoletnią lecz znacznie starszą. Miała jakieś 40 lat i twarz znaczyły już pierwsze zmarszczki, a we włosach pobłyskiwały srebrne nitki. Uśmiechnęła się smutno do tego odbicia, a ono odpowiedziało jej tym samym. Westchnęła z ulgą patrząc we własne, choć znacznie starsze, oczy. Przynajmniej nikt nie został pozbawiony swego cennego życia. A ona... Jej już nie zależało.

 
 
Na chwilę zapomniała o swym milczącym towarzyszu, gdy ten znów się do niej odezwał:
 - Nie płacz. To dziecko mogłoby zacząć żyć na nowo gdybyś tego zapragnęła. Zdrowe. Lecz aby tak się stało musiałabyś poświęcić cały wosk z własnej świecy.
- A kim będzie kiedy dorośnie? Czy będzie dobrym człowiekiem?
- Uratuje wielu ludzi rękami chirurga - usłyszała cichą odpowiedz. Skinęła głową jakby akceptowała taką odpowiedź.


Spojrzała na obie świece i uśmiechnęła się. Jej dłoń sama powędrowała ku większej świecy. Wosk, kropla po kropli, topił się i kapał na tę mniejszą. Z każdą przelaną kroplą jej dłonie słabły. Twarz pokrywały kolejne zmarszczki, a we włosach pojawiały się następne srebrne nitki. Jednak na jej ustach wciąż błąkał się uśmiech. W końcu osunęła się na skalną podłogę z dłonią wciąż kurczowo zaciśniętą na malejącym ogarku jej świecy. Już nie miała siły jej trzymać. Wtedy poczuła rękę, która pomogła jej dokończyć to co zaczęła. Raz jeszcze spojrzała na towarzyszącą jej postać, która pieszczotliwym gestem zgasiła nikły płomyk trzymanego przez kobietę ogarka. Uśmiechnęła się raz jeszcze, a jej oczy zgasły, tak jak jej własna świeca. Pozostał tylko ten uśmiech, gdy milczący zakapturzony towarzysz delikatnie układał ciało na skalnej podłodze. Chwilę później wszystko pokryła mgła. Wówczas postać w opończy schowała zgasłą świecę w przepastnej kieszeni. Gdy spojrzała po raz ostatni tam gdzie leżało ciało niczego już nie dostrzegła.
Pokiwała zakapturzoną głową i odeszła w morze płomieni, by znów gasić te, których pora nadeszła.


My w domku ;-)))
Walizka czeka na rozpakowanie
(i pewnie jeszcze sobie poczeka)
a my pod kocykiem
leniwie 
delektujemy się herbatą
i... blaskiem świec ;-)))
i jest nam 
DOBRZE ;-)))


Leniwej i długiej nocy
snów pięknych,
a dnia rozświetlonego zwykłym szczęściem ;-)))

18 komentarzy:

  1. piękna opowieść :) tak się zaczytałam, że musiałam po skończeniu wrócić i obejrzeć zdjęcia, bo jakoś mi umknęły ;) śpijcie dobrze dziewczyny, po pracowitym dniu zasłużyłyście na leniwą noc :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. oj... nie tylko noc ale i dzień był leniwy ;-)))

      Usuń
  2. Skąd Ty bierzesz te wszystkie historie??? Piekna...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hej Ewuś ;-)))
      Uwielbiam opowiadania Bruno Ferrero i mam kilka jego książek, a niekiedy szam w necie dla potrzeb posta ;-))) dla Was specjalnie

      Usuń
  3. Wspaniała i poruszająca historia...Niesamowita. Przepiękna. Odpoczywajcie...Należy się Wam:)Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ojj należy się - należy ;-)))
      dzięki wielkie :*

      Usuń
  4. Wzruszająca Kasia,
    jak zwykle...
    Dobrze,
    bardzo dobrze,
    że tak,
    że aż tak...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. :*
      dziękuję Martuniu...
      napiszę lista.... to dopiero będzie - jak wenezuelska telenowela ;-)))

      Usuń
  5. wszędzie dobrze ale w domu najlepiej :))

    OdpowiedzUsuń
  6. Piękna opowieść i smutna. Gdzieś tam jest koniec, ale jest gdzieś i początek dla każdego z nas.Pozdrawiam :))

    OdpowiedzUsuń
  7. Uwielbiam do Ciebie zaglądać:)
    Miłego wypoczynku:)

    OdpowiedzUsuń
  8. Jak ja lubię ten wieczorny klimat świec... :) Nic, tylko marzyć i marzyć i popadać w miłą zadumę. :) Uściski serdeczne

    OdpowiedzUsuń
  9. Uwielbiam wieczorny relaks przy blasku świec zapachowych:) Pozdrawiam:)

    OdpowiedzUsuń
  10. Ty potrafisz wprowadzać ludzi w nastrój, mogłabym tak czytać i marzyć i nic nie robić:):)
    a tu bombeczki czekają i wołają kończ nas, kończ :):)

    OdpowiedzUsuń
  11. Nie, ja nie spamuje:):) ja mam tylko takie zaległości u Ciebie:):):)
    Lubię zaglądać i śledzić każdy post:)
    Cudowna historia i do tego bardzo klimatycznie:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ;-)))
      cieszą mnie te słowa ogromnie...
      motywują...
      do tworzenia, do szukania, do pisania....
      Dobrze, że jesteś !!

      Usuń
    2. dobrze, że odkryłam to miejsce!:)

      Usuń


Dajesz mi swój czas - najhojniejszy dar ze wszystkich Dziękuję ;-)))

Stampin Royalty

Stampin Royalty

Digi - Scrap

Digi - Scrap

W Magicznej Kartce

W Magicznej Kartce

od Marty z Harem Soutache, Avrea, Chopiniada

od Klub Kota Jasna8

Pastelowe Candy u Moni

Pastelowe Candy u Moni
14.02.2015

Mikołajek w Palmogrodzie

Mikołajek w Palmogrodzie
Wygrałam i jeszcze za gaulstwo dostałam ;-)))

2gie urodziny

2gie urodziny
15.02.2015

Zielone Candy

Zielone Candy
Wygrałam!!

Pracowania Ajm

Pracowania Ajm
WYGRAŁAAAAM

Candy u Pająka

Candy u Pająka
Dostałam Nagrodę Specjalną!!

Wyróżnienie w ScrapGangu

Wyróżnienie w ScrapGangu

Herbaciane Candy

Herbaciane Candy
WYYYGRAŁAAAM ;-))))))

Candy niespodzianka

Candy niespodzianka
28.02.2014

Walentynkowe Candy

Walentynkowe Candy
WYGRAŁAM

Łączna liczba wyświetleń